KIM JESTEŚMY

Zbigniew Kadłubek – urodzony w Rybniku na Górnym Śląsku filolog klasyczny, komparatysta, pisarz, eseista. Kierownik Katedry Literatury Porównawczej na Wydziale Filologicznym Uniwersytetu Śląskiego. Autor wielu publikacji o dawnej i współczesnej kulturze Górnego Śląska. Opublikował dwie książki na temat teologii i poezji św. Piotra Damianiego, a także tłumaczył jego średniołacińskie wiersze. Z Aleksandrą Kunce wydał zbiór esejów pt. Myśleć Śląsk (Katowice 2007). Publikuje także w śląskim etnolekcie: fikcyjna proza pt. Listy z Rzymu (Katowice 2008, Kotórz Mały 2012) oraz przekład Ajschylosa Prometeusza skowanego (Kotórz Mały 2013). Jego Święta Medea. W stronę komparatystyki pozasłownej (Katowice 2010, 2011) była nominowana do Nagrody Literackiej Gdynia 2011. Ostatnio wydał powieść geopoetycką pt. Fado. Piosenka o duszy (Katowice 2015), w przygotowaniu książka pt. Bezbronne myśli. Eseje i inne pisma o Górnym Śląsku. Stypendysta Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego (2011). Członek Komisji Historycznoliterackiej PAN w Katowicach, Towarzystwa Literackiego im. T. Parnickiego, Johannes-Bobrowski-Gesellschaft e.V. w Berlinie i CompaRes – International Society for Iberian-Slavonic Studies w Lizbonie, członek rady redakcji kwartalnika „Fabryka Silesia”.

Jolanta Tambor – profesor zatrudniona w Zakładzie Socjolingwistyki i Społecznych Praktyk Komunikowania, Pełnomocnik Rektora UŚ ds. studen­tów zagranicznych, Dyrektor Szkoły Języka i Kultury Polskiej, wielokrotny organizator i współorganizator letniej szkoły języka, literatury i kultury polskiej, warsztatów polonistycznych dla nauczycieli języka polskiego pracujących za granicą, wyjazdowych szkół języka i kultury polskiej, międzynarodowych konferencji poświęconych glottodydaktyce, polskich i zagranicznych edycji Podyplomowych Studiów Kwalifikacyjnych Nauczania Kultury Polskiej i Języka Polskiego jako Obcego. Inicjatorka współpracy Uniwersytetu Śląskiego z ośrodkami akademickimi w Japonii, Chinach, Korei Płd., Indonezji, Kanadzie, Brazylii oraz wieloma w Europie. Członkini m.in. Stowarzyszenia „Bristol” Polskich i Zagranicznych Nauczycieli Kultury Polskiej i Języka Polskiego jako Obcego, Komisji Socjolingwistyki i Komisji Kontaktów Języków Słowiańskich przy Międzynarodowym Komitecie Slawistów, Polskiego Towarzystwa Językoznawczego, Komitetu Językoznawstwa Polskiej Akademii Nauk, wiceprezes Międzynarodowego Stowarzyszenia Studiów Polonistycznych. Autorka publikacji językoznawczo-kulturoznawczych jak Gwara śląska – świadectwo kultury, narzędzie komunikacji (Katowice 2000, współautorstwo); Mowa Górnoślązaków oraz ich świadomość językowa i etniczna (Katowice 2006, 2008); Oberschlesien – Sprache und Identität (Hildeshaim-Zürich-New York: Georg Olms Verlag, 2011) i wielu artykułów o tematyce związanej z kulturą i etnolektem śląskim.

Mariusz Jochemczyk – polonista, historyk i teoretyk literatury, eseista. Członek Zakładu Teorii Literatury na Wydziale Filologicznym Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach. Z ramienia Dyrekcji Instytutu Nauk o Literaturze Polskiej koordynator (wspólnie z Beatą Nowacką) Programu Erasmus+, skierowanego do studentów i pracowników naukowych zatrudnionych w jednostce. Współpraca obejmuje sześć uniwersytetów europejskich. We Włoszech: (Università degli Studi di Napoli, „L’Orientale”, Università degli Studi di Bari, Aldo Moro), Szwajcarii: Universität Fribourg, Niemczech: Eberhard Karls Universität Tübingen, Hiszpanii: Universidad Miguel Hernández de Elche oraz Republice Czeskiej: Univerzita Palackého v Olomouci. Członek Towarzystwa Literackiego im. T. Parnickiego, Komisji Historycznoliterackiej Polskiej Akademii Nauk (oddział w Katowicach), a także kolegium redakcyjnego „Śląskich Studiów Polonistycznych”. W latach 2008-2013 wiceprezes Stowarzyszenia Przyjaciół Uniwersytetu Śląskiego. Autor książek poświęconych: literaturze polskiej XIX i XX wieku (Rzeczy piekielne…, Katowice 2006; Sploty tradycji…., Katowice 2014), a także holistycznie pojmowanej geo-poetyce (Wobec tradycji. Śląskie szkice oikologiczne. Katowice 2015). Współredaktor monografii zbiorowych, dotykających twórczości pisarzy (Broniewski. Katowice 2009 oraz Podwójny agent. Portrety Kafki. Katowice 2012), mikrologii literackiej (Balaghan. Mikroświaty i nanohistorie. Katowice 2015), potamofilologii (Urzeczenie. Locje Literatury i wyobraźni. Katowice 2013 oraz Wiersz-rzeka. Katowice 2016). Współautor (wraz z Grzegorzem Olszańskim) edycji pism rozproszonych przedwcześnie zmarłego, wybitnego literaturoznawcy i silezjologa: Stefana Szymutki (Po co literatura jeszcze jest? Katowice 2013). Wyróżniony w jednej z edycji prestiżowego konkursu im. Konrada i Marty Górskich (Toruń, 2007), laureat nagrody im. ks. A. Weltzla – „Górnośląski Tacyt” (Gliwice, 2016). Mieszka w Chorzowie-Batorym.

Eugenia Sojka – dr habilitowany, anglistka, kanadystka, kierownik i założycielka Centrum Studiów Kanadyjskich w Instytucie Kultur i Literatur Anglojęzycznych UŚ (od 2000), członkini-współzałożycielka Polskiego Towarzystwa Badań Kanadyjskich (PTBK)(1998), członkini Rady Naukowej PTBK (od 2004), Wiceprezes PTBK (2004-2007, 2010-2013), członkini Komitetu Redakcyjnego pisma naukowego TransCanadiana (od 2008); wieloletnia członkini Association for Canadian and Quebec Literatures, Native American and Indigenous Studies Association oraz Indigenous Literary Studies Association. Inicjatorka współpracy naukowej i dydaktycznej Uniwersytetu Śląskiego z uniwersytetami w Kanadzie: Vancouver Island University (od 2006) oraz University of the Fraser Valley (UFV) (od 2013). Autorka prac naukowych poświęconych analizie kanadyjskich kultur i literatur mniejszościowych oraz roli krytyki kanadyjskiej i twórców mniejszościowych w budowaniu dialogu interkulturowego – cykl tematyczny: „Wizje i rewizje paradygmatów kanadyjskości w kontekście angielskojęzycznych literackich i kulturowych dyskursów  mniejszościowych.” Redaktorka i współredaktorka tomów o tematyce wielokulturowej i mniejszościowej: (De)Constructing Canadianness. Myth of the Nation and Its Discontents (2007), Embracing Otherness. Canadian Minority Discourses in Transcultural Perspectives (z T. Sikorą) (2010), oraz Państwo, Naród, Tożsamość w Dyskursach Kulturowych Kanady (z M. Buchholtz), (2010). Prowadzi badania dotyczące literatur i kultur ludności rdzennej Kanady oraz metodologii badań nad tą ludnością. W przygotowaniu: monografia o dramacie, teatrze i performansie ludności rdzennej Kanady oraz artykuł analizujący problematykę śląskości w relacji do wybranych rdzennych kultur Kanady (“Dialogue between Polish and Canadian Indigenous scholars and artists. Validating and affirming the place of Indigenous knowledge in the academy and theatre of Upper Silesia”), oraz konferencja we współpracy z University of the Fraser Valley pt. “Indigenous Canadian and Upper Silesian Expressions of Culture in Storytelling, Drama, Theatre and Performance – Traditional and Contemporary Perspectives” (2017).

Aleksandra Kunce – kulturoznawca, doktor habilitowany nauk humanistycznych, w latach 2008-2016 pełniła obowiązki zastępcy dyrektora ds. nauki w Instytucie Nauk o Kulturze i Studiów Interdyscyplinarnych. Prowadzi badania z pogranicza antropologii, literaturoznawstwa, filozofii kultury, koncentrując się na problematyce miejsca. Autorka książek: Tożsamość i postmodernizm (Warszawa 2003), Myśleć Śląsk (współautor Zbigniew Kadłubek, Katowice 2007), Antropologia punktów. Rozważania przy tekstach Ryszarda Kapuścińskiego (Katowice 2008), Oikologia. Nauka o domu (współautorzy Tadeusz Sławek i Zbigniew Kadłubek, Katowice 2013), Into the Noise. Anthropological and Aesthetic Discourses in Public Sphere (współautor Maria Popczyk, Katowice 2013); Człowiek lokalny. Eseje umiejscowione (w druku). Jest redaktorem periodyku „Anthropos?” i kilku tomów zbiorowych. Członek The International Cultural Research Network, The Common Ground, The Arts in Society Knowledge Community i Polskiego Towarzystwa Kulturoznawczego. W 2016 roku otrzymała nagrodę międzynarodową za publikację The Philosophy of Localness and the Arts na temat wystawy miejskiej, lokalności i Katalonii – International Award for Excellence for Volume 10 of the Arts in Society Journal Collection (USA).

Karolina Pospiszil – filolog polska, z zamiłowania bohemistka i tłumaczka. Adiunkt (od 10.2016 r.) w Katedrze Literatury Porównawczej na Wydziale Filologicznym Uniwersytetu Śląskiego. Zajmuje się kulturami i literaturami Europy Środkowej, ze szczególnym uwzględnieniem problematyki tożsamościowej (w tym także tworzenia narracji mających scalać podzielone kulturowo/etnicznie/religijnie/narodowo-ściowo terytoria). Publikowała w czasopismach polskich (m.in. „Bohemistyka”, „Rocznik Komparatystyczny”) i zagranicznych (m.in. „Studia Slavica”, „Proudy”) oraz w monografiach wieloautorskich. Na początku 2017 r. ukaże się jej książka Swojskość i utrata. Obrazy Górnego Śląska w polskiej i czeskiej literaturze po 1989 r. Pracuje obecnie nad dwoma publikacjami: monografią wieloautorską poświęconą twórczości Kazimiery Alberti (we współpracy z prof. Janiną Janas z Uniwersytetu w Bari; planowanie wydanie: trzeci kwartał 2017 r.) oraz nad autorską książką poświęconą tożsamościom pogranicznym w Europie Środkowej. Tłumaczy cykl powieściowy pisarki związanej z kraikiem hulczyńskim, Evy Tvrdej, poświęcony historii tego fragmentu Górnego Śląska (w 2015 ukazał się Dyskretny urok Śląska, na przełomie 2016 i 2017 wydane będzie Dziedzictwo). Inicjatorka współpracy dydaktycznej (Erasmus) między Katedrą Studiów Środkowoeuropejskich Uniwersytetu Karola w Pradze a Wydziałem Filologicznym Uniwersytetu Śląskiego (umowa obowiązuje od roku akademickiego 2016/2017). Członkini redakcji „Postscriptum Polonistycznego”.

Robert Rduch – germanista, literaturoznawca, kierownik Zakładu Historii Literatury Niemieckiej w Instytucie Filologii Germańskiej Uniwersytetu Śląskiego. Głównym obszarem jego zainteresowań jest niemieckojęzyczna literatura Szwajcarii, literatura niemiecka na Śląsku w XIX i XX w. oraz niemiecko-polskie kontakty literackie. Obecnie przygotowuje monografię na temat życia literackiego mniejszości niemieckiej w województwie śląskim w latach 1922-1939.

Leszek Drong – anglista z wykształcenia, a irlandysta z zamiłowania; kierownik Zakładu Retoryki Kultury i Mediów w Instytucie Kultur i Literatur Anglojęzycznych, członek International Association for the Study of Irish Literatures, współpracuje z Ulster-Scots Agency w Irlandii Północnej (Belfast) i Irish Memory Studies Network w Irlandii (University College Dublin); inicjator współpracy dydaktycznej (Erasmus), a następnie naukowej między Uniwersytetem Śląskim i Ulster University w Irlandii Północnej. Zajmuje się kulturą i literaturą Irlandii i Irlandii Północnej dwudziestego i dwudziestego pierwszego wieku w kontekście społeczno-politycznym, ze szczególnym uwzględnieniem konfliktu w latach 1968-1998 w Irlandii Północnej (the Troubles) i jego przedstawień kulturowych. W 2005r pod jego redakcją – wspólnie z Profesorem Wojciechem Kalagą – ukazała się monografia wieloautorska Wielokulturowość: postulat i praktyka (Katowice). Ponadto w ostatnich latach publikował eseje oraz rozdziały w monografiach wieloautorskich na temat kultury i literatury irlandzkiej, m.in. w Wielkiej Brytanii, Niemczech, a także w Polsce (np. Post-Traumatic Realism: Representations of History in Recent Irish Novels w: Colloquia Humanistica 2: Minor Languages, Minor Literatures, Minor Cultures, Warszawa 2013). Obecnie Leszek Drong pracuje nad monografią poświęconą retoryce pamięci kulturowej we współczesnej prozie północnoirlandzkiej.